در سال 1377، شش لاین نر عقیم سیتوپلاسمی با چهار لاین نر بارور (تستر) به روش طرح آزمایشی فاکتوریل (4×6) تلاقی داده شدند. در سال بعد، 24 هیبرید حاصل همراه با 10 لاین والدی در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در کرج مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفتند. چهار صفت ارتفاع بوته، تعداد پنجه، عملکرد علوفه تر و خشک در دو چین کامل کلیه تیمارها مورد قرار گرفت. بین تمارها، چین ها و اثر متقابل تیمار×چین برای کلیه صفات اختلاف معنی دار در سطح احتمال 1% وجود داشت. تجزیه واریانس نشان داد که اثرات ژنوتیپ ها، والدین در مقابل هیبرید ( به جز برای تعداد پنجه در متوسط دو چین)، لاین ها(فقط برای ارتقاع در چین دوم و متوسط دو چین)، تسترها و اثر متقابل لاین × تستر معنی دار هستند. ترکیب پذیری عمومی(GCA) لاین ها و تسترهای مورد آزمایش معنی دار بودند که بیانگر اهمیت اثرات افزایشی ژن برای این صفات بوده و روش های گزینشی برای اصلاح آن ها مناسب است، توارث پذیری تعدادی از صفات در چین اول، دوم و متوسط دو چین متفاوت بود لذا در حالت علوفه ای چند چینه بایستی حتما توارث پذیری در هر چین(مورد نظر به نژادگر) بررسی گردد. بین ترکیب پذیری خصوصی(SCA) تعدای از والدین برای همه صفات اختلاف معنی دار وجود داشت که نشان دهنده اهمیت اثرات غیر افزایشی ژن ها برای این صفات است و روش هیبریداسیون برای دستیابی به آن ها مناسب ترین است. بیشترین SCA مثبت برای عملکرد علوفه تر از تلاقی های A__1__C__S__84xR__2, A__1__c__s__8__8__0__0__5xR__1, A__1__c__s__3__1و A__1xR__1__1__2 و علوفه خشک ازA__1__c__s__8__8__0__0__5xR__1, A__1__c__s__3__1xR__s__8, A__1__c__s__8__4xR__1__1__2 و A__c__s__3__1xR__2 در مجموع دو چین حاصل گردید. بیشترین عملکرد علوفه تر در مجموع دو چین از تلاقی A__I__c__s__8__4 x R__2 و علوفه خشک از A__I__c__s__3__1 x R__2 به ترتیب با 8/144 و 5/34 تن در هکتار به دست آمد.

هدف از این مطالعه بررسی پیشرفت ژنتیکی، افزایش میانگین همخونی و پیش بینی صحت ارزیابی تحت طرح های آمیزشی مختلف با استفاده از شبیه سازی بود. دو وراثت پذیری مختلف (1/0 و 5/0) و پنج طرح آمیزشی شامل آمیزش تصادفی (rnd)، آمیزش براساس حداقل همخونی (minf)، آمیزش براساس حداکثر همخونی (maxf)، آمیزش جور شده مثبت براساس فنوتیپ (phen) و آمیزش جور شده مثبت براساس ارزش اصلاحی پیش بینی شده (ebv) در نظر گرفته شد. پیشرفت ژنتیکی بعد از ده نسل انتخاب در طرح های آمیزشی rnd، minf، maxf، phen و ebv برای وراثت پذیری 1/0 به-ترتیب 846/0، 747/0، 952/0، 877/0 و 023/1 واحد بود، و برای وراثت پذیری 5/0 به ترتیب 979/2، 997/2، 016/3، 303/3 و 595/3 واحد بود. بعد از ده نسل انتخاب افزایش میانگین همخونی به ازای هر نسل در طرح های آمیزشی برای وراثت-پذیری 1/0، 10/0 در rnd، 038/0 در minf، 353/0 در maxf، 079/0 در phen و 215/0 در ebv بود، و برای وراثت پذیری 5/0، 057/0 در rnd، 026/0 در minf، 356/0 در maxf، 092/0 در phen و 177/0 در ebv بود. نتایج نشان داد که پیشرفت ژنتیکی به ازای یک درصد افزایش در همخونی در طرح آمیزشی minf بیشتر از طرح های آمیزشی دیگر بود و طرح آمیزشی minf عملکرد بهتری نسبت به طرح های دیگر دارد.

اطلاعات ژنومی قابلیت بالقوه ای برای کنترل همخونی فرزندان ایجاد کرده است. در روش معمول برای این منظور، طرح های آمیزش برای محدود ساختن سطح همخونی مورد پیش بینی نتاج از طریق ماتریس روابط خویشاوندی مورد استفاده قرار می گیرند. در این مطالعه با هدف بهبود پیشرفت ژنتیکی و محدودکردن سطح همخونی نتاج، با استفاده از نرم افزار QMSim، جمعیتی با اندازه ثابت 1000 فرد و 26 کروموزوم و در مجموع 60000 نشانگر و 1930 QTL به عنوان جمعیت پایه شبیه سازی شد و اندازه این جمعیت بعد از 1000 نسل به 2000 فرد رسید. از بسط جمعیت تاریخی به تعداد 10 نسل، جمعیت ثانویه متشکل از 500 نر و 500 ماده ایجاد شد و صفتی با وراثت پذیری 3/0 شبیه سازی گردید. هشت استراتژی شامل دو طرح آمیزشی: حداقل همخونی(minf) و تصادفی(rnd) و چهار معیار محاسبه خویشاوندی شامل ماتریس های A، GRM، IBS و Weighted برای 10 نسل دیگر مورد ارزیابی قرار گرفتند. هر استراتژی 10 بار تکرارگردید. مقایسه استراتژی ها نشان داد، نوع طرح آمیزشی و معیارهای مختلف خویشاوندی در میزان رشد ژنتیکی، همخونی و هموزیگوسیتی جمعیت تاثیر معنی داری داشتند (p <0. 05). نوع ماتریس خویشاوندی صحت ارزیابی ها را تحت تاثیر قرار داد. در استراتژی های با ماتریس وزن داده شده (Gweighted)، میانگین رشد ژنتیکی در طی10 نسل پایین تر از استراتژی های با ماتریسA، GRM و IBS بود. در استراتژی های با طرح آمیزش rnd نرخ همخونی در طی 10 نسل روندی افزایشی داشت.

بررسی نسبت RNA/DNA یا (R/D)به عنوان یک ابزار سریع و کارآمد برای تعیین وضعیت رشد ماهی مورد استفاده قرار گیرد بر همین اساس این تحقیق با هدف برآورد نسبت R/D در لاروهای تولید شده از تلاقی سه مولد ماده با سه مولد نر تاسماهی ایرانی(Acipenser persicus) وحشی که از سواحل جنوبی دریای خزر در استان گیلان صید شده بودند، در یک طرح آزمایشی فاکتوریل3×3 انجام شد. بدین ترتیب 9 تیمار شامل تلاقی هایF1M1، F1M2، F1M3، F2M1، F2M2، F2M3، F3M1، F3M2 و F3M3 (هر تیمار با سه تکرار) ایجاد شد. لاروهای حاصل از این تیمارها در یک شرایط دمایی و تغذیه ای یکسان به مدت 120 روز نگهداری شدند. برای برآورد نسبت R/D طی چهار مرحله در طول آزمایش از لاروها نمونه برداری صورت گرفت. نتایح نشان داد که نسبت R/D با رشد ماهی افزایش یافته بطوریکه مرحله K (120 روز پس از تفریخ) بیشترین نسبت R/D دیده شده است. از لحاظ تیماربندی نسبت R/D تیمار 5 (F2M2) با 06/0± 939/0 بیشترین و تیمار 2 (F1M2) با 02/0± 500/0 نانوگرم بر میکرولیتر کمترین مقدار بود. در نتیجه گیری نهایی می توان بیان نمودکه غلظت RNA وDNA به سرعت با افزایش سن تاسماهی ایرانی، افزایش یافته و به دنبال آن با افزایش نسبت R/D در ماهی که در پاسخ به وضعیت تغذیه ماهی عمل می کند، همراه بوده که آن را می توان به تغییر رژیم غذایی در طول پرورش لارو نسبت داد. بر همین اساس می توان بیان داشت که با برآورد نسبت R/D اطلاعات مفیدی از وضعیت رشد و تغذیه لاروها بدست آورد.

چهار صد و شش جدایه از Fusarium moniliforme از بذور و گیاهان آلوده به بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه دو رقم ذرت هیبرید (3475 و 3377) جداسازی شد. بذور از دوازده منطقه جغرافیایی متفاوت و گیاهان بیمار از یک منطقه در بخش شمال مرکزی کشور آمریکا جمع آوری شده بودند. پس از خالص سازی و تشخیص جدایه های فوزاریوم تا سطح گونه، جدایه های متفاوت قارچ با جدایه های استاندارد گروههای آمیزشی A و D روی محیط کشت هویج آگار آمیزش داده شدند. نتایج مشخص نمود که بیش از 97% از جدایه های مورد مطالعه به گروه آمیزشی A و کمتر از 3% جمعیت به گروه (های) آمیزشی دیگر تعلق داشتند. در دو منطقه تمام جدایه های مورد مطالعه به گروه آمیزشی A و در بقیه مناطق بین 3 تا 6% از جمعیت هر منطقه به گروه (های) دیگر تعلق داشتند. در یازده منطقه هر دو تیپ آمیزشی A+ و A- وجود داشت ولی در دو منطقه تیپ آمیزشی A- وجود نداشت. تیپهای آمیزشی A- و A+ در مناطق مختلف به ترتیب 63-7% و 30-13% از جمعیت جدایه های مورد مطالعه را تشکیل دادند. این نتایج همچنین مشخص نمود که 40% جمعیت مورد مطالعه را افراد دو جنسی تشکیل می دهند. این تیپ آمیزشی 81-13% جمعیت افراد هر منطقه را به خود اختصاص داد.

فرسایش تشدیدی خاک و تولید و انتقال مقادیر زیاد رسوب از معضلات مهم بسیاری از مناطق کشور ایران است. برای کاهش اثرات سوء این معضل از طریق انجام اقدامات حفاظت خاک و آبخیزداری، اطلاع از میزان فرسایش خاک و تولید رسوب و به عبارتی شناسایی مناطق بحرانی ضرورت دارد. با توجه به فقدان ایستگاه اندازه گیری در خروجی آبخیزهای کوچک، مدل های تجربی ابزار مناسبی برای تخمین فرسایش خاک و رسوب دهی می باشند. یکی از این روش ها که بر اساس داده های رسوب مناطق مدیترانه ای ابداع شده، مدل تجربی نمره دهی فاکتوریل (FSM) است. بر همین اساس هدف اصلی این تحقیق، بررسی میزان هم خوانی برآوردهای این مدل تجربی و مقدار مشاهده ای رسوب در مناطق منتخب کشور می باشد. به همین منظور، 58 حوضه واجد اطلاعات رسوب دهی در استان های سمنان، مرکزی، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، آذربایجان غربی، لرستان، فارس، گلستان و خراسان رضوی برای مقایسه با مقادیر برآوردی مدل انتخاب شدند. برای محاسبه رسوب دهی حوضه ها، لایه های اطلاعاتی لازم برای مدل FSM بررسی و امتیازهای مربوطه داده شد. مقایسه نتایج نشان داد که تمامی تخمین های مدل اصلی (قبل از واسنجی) چند برابر بیش تر از مقادیر رسوب اندازه گیری شده مخازن (44/0 تا 64/459 تن بر کیلومتر مربع در سال) هستند. به منظور اصلاح ضرایب، واسنجی در قالب دو سناریو، یک بار با کل داده ها و بار دیگر پس از تقسیم به سه منطقه جغرافیایی انجام گرفت که سبب بهبود قابل توجه برآوردها شد. به طوری که ضریب کارایی Nash‐ Sutcliffe برای کل ایستگاه ها، 39/0 و برای مناطق مرکزی، زاگرس و شمال شرقی به ترتیب 51/0، 66/0 و 78/0 به دست آمدند. به همین دلیل توصیه می شود که از کاربرد مدل FSM بدون واسنجی خودداری شود. هم چنین، طبق نتایج به دست آمده می توان جمع بندی نمود که واسنجی منطقه ای مدل تجربی FSM، نتایج بهتری دارد.

زمینه و هدف: عفونت های منتقله جنسی، از جمله شایع ترین بیماری های عفونی در تمام جوامع بشری هستنـد. آلودگی با این عفونت ها همواره منجر به بیماری نمی گردد. بسیاری از افراد، بدون علامت یا دارای علایم خفیف می باشند، بنابراین می توانند، بدون شناخته شدن، بیماری را به افراد دیگر منتقل کنند و یا دچار عوارض ناشی از آلودگی شوند. عواقب ناشی از این عفونت ها، سلامت کل جامعه را به مخاطره می اندازد و عواقب انسانی آلودگی به Human immunodeficiency virus) HIV) و سایر عفونت های آمیزشی نیز غیر قابل محاسبه است. تعیین شیوع عفونت های منتقله جنسی در زنان مراجعه کننده به واحد تنظیم خانواده مرکز بهداشتی ـ درمانی ولی عصر، هدف کلی این مطالعه بوده و اهداف اختصاصی آن، تعیین شیوع این عفونت ها بر اساس سن، تعداد زایمان، نوع روش پیشگیری از بارداری، شغل فرد، شغل همسر، مصرف مواد مخدر (توسط فرد یا همسر وی) و میزان تحصیلات بوده است.روش بررسی: این مطالعه موردی (case study) بر روی 150 نفر از مراجعین بــه واحد تنظیـم خانـواده مرکز بهداشتی ـ درمانی ولی عصر (نمونه گیری مستمـر) انجام شده است. متغیرهای زمینه ای از طریق پرسشنامه جمع آوری شده و تمامی افراد از نظر وجود سه ارگانیسم نایسریا گنوره، کلامیدیا تراکوماتیس و تریکوموناس واژینالیس مورد آزمایش قرار گرفتند. روشهای آزمایشگاهی بکار رفته عبارت بودند از: کشت (نایسریا گنوره)، (Direct fluorescent antibody) DFA (کلامیدیا تراکوماتیس) و دید مستقیم و کشت (تریکوموناس واژینالیس).یافته ها: میزان آلودگی، 11.3% (17 نفر) بوده است؛ بطوری که نایسریا گنوره، 2%، کلامیدیا تراکوماتیس، 3.5% و تریکوموناس واژینالیس، 4% موارد آن را تشکیل داده اند. بیش ترین موارد عفونت در گروه سنی 29-25 سال بوده است، بطوری که 17.8% افراد این گروه سنی، به یکی از عفونت ها آلوده بوده اند. در افرادی که از روشی بجز کاندوم برای پیشگیری از بارداری استفاده می کردند، تعداد 2-1 فرزند داشتند و یا همسرشان راننده بود، میزان ابتلا به عفونت بالاتر بوده است.نتیجه گیری: با توجه به شیوع بالای این عفونت ها در گروه مطالعه شده و جوان بودن جمعیت ایران، نیاز به مطالعات بیش تر در این زمینه وجود دارد.

بیماری ساقه سیاه یکی از بیماری های مهم قارچی آفتابگردان است. اطلاع از نحوه توارث و کنترل ژنتیکی صفت اهمیت ویژه ای در انتخاب روش مناسب به نژادی برای مقاومت به این بیماری دارد. در این تحقیق دو ژنوتیپ ENSAT-B5 و AS613 آفتابگردان به همراه ژنوتیپ جهش یافته M5-54-1 که دارای واکنش متفاوت به جدایه های MP8 و MP10 (قارچ عامل بیماری ساقه سیاه) بودند، انتخاب و نسل های F1، F2،BC1  و BC2 از طریق تلاقی های ENSAT-B5×AS613 و ENSAT-B5×M5-54-1 ایجاد شدند. نسل های حاصل از تلاقی و والدین برای هر مجموعه در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با 3 تکرار در شرایط کنترل شده کشت و آلودگی با جدایه های MP8 و MP10 قارچ عامل بیماری انجام شد. به غیر از ترکیب تلاقی [(♀) M5-54-1 × ENSAT-B5 (♂)-MP10]، در دو ترکیب تلاقی [(♀) AS613 × ENSAT-B5 (♂)-MP8] و [(♀) AS613 × ENSAT-B5 (♂)-MP10] معنی دار شدن آزمون نیکویی برازش برای مدل سه پارامتری افزایشی- غالبیت حاکی از وجود اثرات متقابل غیرآللی در توارث صفت مقاومت به ساقه سیاه بود. در مدل های برازش یافته برای ترکیب های تلاقی مختلف، اثر غالبیت [d] و اثرات متقابل غالبیت × غالبیت [dd] بالا و معنی دار بودند که نشان دهنده اهمیت بیشتر اثرات غیرافزایشی است. بنابراین انتخاب در نسل های اولیه برای این صفت موفقیت آمیز نخواهد بود و بر این اساس تولید ارقام هیبرید برای افزایش مقاومت به بیماری ساقه سیاه توصیه می شود.